در این واقعه اهل مدینه به رهبری عبدالله بن حنظله،امویان و یاران و موالیان آنان را که قریب یک هزار نفر بودند،در خانه مروان بن حکم محاصره کردند و سپس با خفت و خواری و درحالی که توسط بچه ها سنگسار می شدند از شهر راندند.بزرگان بنی امیه هنگام خروج قسم یادکردند که اگر توانتند مانع یورش لشکر یزید به مدینه شوند و اگر قادر نبودند به شام بروند و با لشکر یزید همراهی نکنند.

چون خبر قیام مردم مدینه و اخراج امویان به یزید رسید وی مسلم بن عقبه ی مرّی را که مردی سالخورده و از سرسپردگان دربار بنی امیه بود با 5 هزار تن برای سرکوبی نهضت،به مدینه فرستاد و به وی گفت:

به آنان سه روز مهلت بده اگر تسلیم نشدند با آنان جنگ کن و وقتی که پیروز شدی سه روز هرچه دارند از اموال و اثاثیه و سلاح و طعام همه را غارت کن و در اختیار سپاه بگذار.

سپاه شام به مدینه یورش برد و پس از وقوع جنگی خونین بین دوگروه و کشته شدن رهبران نهضت،قیام شکست خورد .

مسلم به مدت سه روز دست سپاهیان خویش را در کشتن مردم و غارت شهر بازگذاشت و شامیان جنایاتی مرتکب شدند که قلم از نوشتن آن شرم دارد تا آنجا که مسلم را به خاطر این جنایات مسرف نامیدند پس از پایان قتل و غارت مسلم از مردم مدینه به عنوان برده ی یزید بیعت گرفت.

منبع :کتاب زنده جاوید حسین علیه السلام نشر دارالقران کریم اصفهان